رویای نیوتن

چه روزها و شب‌هایی که می‌توانستیم بازی کنیم و اجبار به‌خاطرسپردن قوانین جاذبه‌اش، همه آن خوشی‌ها را از ذهن ما می‌ربود. آن لحظه تو کنج خلوتمان با کتاب فیزیک به جای تمرین و حفظ کردن کشف عظیمش، محو این نقطه می‌شدیم که آخه نیوتن زیر درخت سیب چی کار می‌کرد (با آن همه کلاس دانشمندی) یا چی شد یهو سیبه تصمیم گرفت از درخت بیفته پایین، اونم صاف تو سر نیوتن!

یا با چاشنی تخیل به اینجا می‌رسیدیم که چی می‌شد مثلاً سیبه وسط راه بی‌دلیل منهدم می‌شد؟ دوفففف!

و ما یه نفس راحتی می‌کشیدیم که حالا آنقدر تو جریان محاسبه جاذبه اجسام مختلف تو ارتفاعات مختلف عمرمان را تلف نمی‌کردیم. این شد که تصمیم گرفتیم نیوتن را از توی خاطره‌های کتاب فیزیک بیرون بکشیم و با همه آن رویاها و تخیلات باهاش بازی کنیم.